مغنی

باز هم ميکده اي نيست که من سر نزدم
بر فرامشکده اي نيست که من در نزدم
غم عالم چه فسرده است مرا
غم کجا نيست که من پر نزدم
آه... از این غمه پر گوی ..خدااا
در کجایی که برت پر نزدم 

یه مدت که خیلی خیلی سرم شلوغ بود...چه جمله بیخودی...سرم شلوغه ...چه بی معنی....اما خب منظورم همونیه که از این جمله به ذهن متبادر میشه ...خیلی خیلی کار داشتم طوری که آخر شب که می رسیدم خونه جنازه ای بیش نبودم الانم که هنوز یجورایی ادامه داره انگار ...حکایت دوتا دست و ده تا هندونه  است  وقتیه که یجور اغتشاش فکری مختو عین ویز ویز مگس هی اذیت میکنه ....الانم یه مدت عین ماشینای بی بنزین یا  عین آدمایی که یچیزی تو کلشون خورده مبهوتم به کدوم کار برسم اما یجا وایسادم به هیچکودوم هم درست و حسابی نمیرسم
بدترین کار اینه که یه کار فکری بخوای انجام بدی بعد سرت 5 تا کار غیر فکری بریزن که جونتو در بیاره دیگه انرژی واسه فکر نمیمونه

دست در دست زمان بیهوده است

این زمان با دیگران آسوده است

لایق چشم تو اینجا خواب نیست

لیکن از دست دلم هم تاب نیست

من نمیدانم ...نمیدانم چرا

هیچ در جان و تنم آرام نیست

ای پرنده مهاجر
           سفرت سلامت اما
                  به کجا می ری عزیزم
                                                 ( قفسه تموم دنیا )

                                               ........................

                                                                   از ترانه پرنده مهاجر-قمیشی

رفته بودیم تشیع خسرو تالار .نمیدونم ملت ایران چرا اینقدر بیکارن جمعیت عین ریگ می جوشید از هر سوراخی آدم در می اومد .بساطی بود.اما جای غم انگیزش این بود که کسی واسه تشیع نیومده بود .همه واسه جالبیش اومده بودن و اینکه یه عکسی بندازن برن یادمه آخرای تشیع دوتا خانم که می گذشتن از کنارم به هم می گفتن:الکی اومدیما رادان هم که نیومد.هر کسی یه موبایل گرفته بود دستش میدوید اونور اینور که عکس بندازه.یه نکته جالبی هم پیش اومد وقتی صفار اومد سخنرانی کنه و پیام بده از سمت محمود ملت هو کشیدن واسش افتضاح پرستویی هم هی بال بال می زد که مردم ساکت شن .

 

خط می کشم رو دیوار
همیشه روزی یک بار
تو هم شبیه من باش
حسابتو نگه دار
ببین که چند تا قرنه
تن به اسیری دادی
دنیات شده شبیه
 سلول انفرادی
تا چشم بهم میذاری
میبینی عمر تموم شد
بین چهارتا دیوار
وجود تو حروم شد
چوب خط این اسیری
دیواراتو پوشونده
همینروزا میبینی
که فرصتی نمونده
بیرون بیا خودت باش
تو آدمی نه برده
همیشه باخته هر کس
شکایتی نکرده
عاشق زندگی باش
زندگی شغل و پول نیست
تو امتحانه بودن
برده بودن قبول نیست

حال و هوای گریه هست
وقتی برای گریه نیست
کارم گذشت از گریه و
فرصت برای خنده نیست
ناخن به سینه می کشم
از روی ناچاری ولی
گویی در این ماتمکده
احساس دردی زنده نیست
من و تو همدرد یک حادثه پر از حکایت
هر دو بارونزده ابر شکایت
تو درون آتشی سوزنده مونده
من یه خاکستر نشین تا بی نهایت
کدامین آشنایی را به دعوت خوانم امشب
که از نیش به زهرآلوده اش بیمارم هر شب
چگونه قصه ای را با رفیقم گویم از درد
که از دردم به شادی نیارد خنده بر لب

حال و هوای گریه هست
وقتی برای گریه نیست

                                                                      بیژن

اي دل چه انيشيده اي
در عذر آن تقصيرها
زان سوي او چندين وفا
زاين سوي تو چندين جفا
چندان دعا کن در نهان
چندان بنال اندر شبان
که از گنبد هفت اسمان
در گوش تو آيد صدا
گر مجرمي بخشيده ام
وز جور آمرزيده ام
خامش رها کن اين دعا 

                                                 تیتراژ پایانی کت جادویی

آخ دلم باز خاک و خل بازی می خواد

واسه اسباب بازی طنازی می خواد

آخ دلم جون می ده واسه بستنی

توی این گرما که آب بازی می خواد

یاد اون وقتا که تو حوض حیاط

غل می خوردیم هرچی که دلت بخواد

یاد لجبازی تو گرگم به هوا

وای دلم بازم تناب بازی می خواد

چقدر راحت می خندیدیم به غم

خنده که بهونه هر جایی می خواد

توی این زندگی اون دلم کجاست

دل من بازم همون دل رو می خواد

دلکم گم شده تو عمر دراز

دل من غصه داره

                     واسه خنده

                                  اونو می خواد

 

صدای اتوبانها

                صدای خواستنهای فراوانی است

                     که دیگر از گلوی کسی بر نمی خیزد

دود خیابانها

       هرم گرم و خسته کننده تنفس مردمی است

                         که گویا همدیگر را فراموش کرده اند

             و  دوده ها

                     چه نقابهای زشتی اند

                                  برای پنهان شدن

   اما

       در مواجهه با مرگ

                   چه طنز آمیز

                              بر خاک می افتند

 

                                                

آدم خیلی حقیره                      بازیچه تقدیره

پل بین دو مرگه                        مرگی که ناگزیره

حتی خود تولد                         آغاز راه مرگه

حدیث عمر و آدم                      حدیث باد و برگه

آغاز یک سفر بود                     وقتی نفس کشیدیم

باهر نفس هزار بار                   به سوی مرگ دویدیم

تو این قمار کوتاه                      نبرده هستی باختیم

تا خنده رو ببینیم                      از گریه آیینه ساختیم

فرصت همین امروزه                  برای عاشق بودن

فردا می پرسیم از هم               غریبه ای یا دشمن

ای آشنای امروز                        عشق منو باور کن

فردا غریبه هستیم                   امروز و با من سر کن

تولد هر غصه یه جاده کوتاهه

                                   اول و آخر مرگه بودن میون راهه

اگرچه عاجزانه تسلیم سرنوشتیم

                                با هم بیا بمیریم شاید یه روز برگشتیم

آدم خیلی حقیره

                             بازیچه تقدیره

                                                                                                    خواننده:فائقه آتشین

 

 

 

 

دیشب به همت بلیطهای رسیده از طرف حاج داریوش با میلاد و محسن و حاج رضا و حاج صفدر رفتیم تالار وحدت یه چیزی به اسم سمفونی بیداری .یه کپی از همون نمایشی که تو تپه های سرخه حصار انجام شد اما با یک نگاه و اجرای خیلی بی انگیزه و بی احساس .یه تکرار اما بی رنگ و رو.نمیدونم اینروزا چه بساطی شده که همه نمایشا و فیلمایی که می بینیم در پیت در میاد